Takato

مرکز تحقیقات کاربردی و تولید بذر (تکاتو)

 

گلرنگ از قرون پیش، به شیوه سنتی از چین تا حوزه دریای مدیترانه و کل جلگه رود نیل تا اتیوپی کشت شده است (ویس،1971). در حال حاضر، گلرنگ در مقیاس محدودتر به صورت تجاری در هند، ایالات متحده، مکزیک، اتیوپی، قزاقستان، استرالیا، آرژانتین، ازبکستان، چین، پاکستان، اسپانیا، ترکیه، کانادا و ایران کشت می­شود. سطح زیر کشت و تولید گلرنگ در سراسر جهان، گواهی بر تغییرات گسترده این محصول در گذشته دارد. تولید بذر گلرنگ در جهان از  487000 تن در سال 1965 به 1007000 تن در سال 1975 افزایش و پس از آن در سال 1985 به 921000 تن کاهش یافت (آنونیموس، 2002).

مکزیک بزرگترین تولید کننده گلرنگ در جهان تا سال 1980 با سطح زیر کشت 528000 هکتار بوده است، به طوری که  در سال 1980-1979 تولیدی بیشتر از 600000 تن داشت. ولی در سال های اخیر، سطح زیر کشت و تولید گلرنگ در مکزیک کاهش یافته است (سروانتس- مارتینز،2001). تولید تجاری گلرنگ در آمریکا در دهه 1950 آغاز شد و سطح زیرکشت آن به سرعت تا 175000 هکتار در ایالات کالیفرنیا، نبراسکا، آریزونا و مونتانا افزایش یافت. در سال2006 میلادی بیش از 100000 هکتار کشت می شود (اسندال،2001). در چین، سطح زیر کشت گلرنگ بین 35000 تا 55000 هکتار است و سالانه 50 تا 80 تن دانه تولید می­شود. استان  Xinjiang در چین، از بزرگترین تولید کنندگان گلرنگ است که80 درصد تولید نهایی گلرنگ را در چین به خود اختصاص داده است (ژاامیو و لیجی،2001). در حال حاضر، هندوستان، بزرگترین تولیدکننده گلرنگ در جهان است و رتبه های بعدی مربوط به ایالات متحده، مکزیک و چین می­باشد. سطح زیرکشت گلرنگ در هند در سال­های 2004 و 2005 به 387000 هکتار با تولید 154000 تن بذر رسید (آنونیموس، 2005-2004).

 مصرف

گلرنگ از زمان­های خیلی دور به منظور استخراج رنگ­های قرمز و نارنجی از گلچه­های آن و استحصال روغن خوراکی با کیفیت بالا و غنی از اسیدهای چرب غیراشباع که به کاهش سطح کلسترول در خون کمک می­کند، کشت می­شده است. روغن گلرنگ از نظر تغذیه­ای، مشابه روغن زیتون حاوی سطوح بالای اسید اولئیک و اسید لینولئیک است. اسیدهای چرب غیراشباع مانند اسید اولئیک به عنوان کاهنده لیپوپروتئین با چگالی کم (LDL، کلسترول بد خون) و بدون تاثیر بر لیپوپروتئین با چگالی بالا (HDL، کلسترول خوب خون) شناخته می­شوند (اسمیت،1996). روغن گلرنگ پایداری نسبتا بالایی دارد و در دمای پایین، با ثبات باقی می­ماند، از این رو، برای استفاده در غذای سرد یا یخ­زده مناسب است (ویس،1971). همچنین جهت تولید مارگارین، روغن گلرنگ نسبت به روغن سویا و کانولا برای هیدروژناسیون مناسب­تر می­باشد. روغن گلرنگ غیرآلرژیک است، لذا در مصارف داروهای تزریقی مناسب می­باشد (اسمیت،1996). روغن گلرنگ برای صنعت رنگ به دلیل ویژگی­های خاص خود مانند فقدان اسید لینولنیک، وجود مقدار زیاد اسید لینولئیک، ارزش پایین رنگ، میزان اسیدهای چرب آزاد پایین و فقدان چربی که تعیین کننده کیفیت در رنگ و رزین­های آلکیدی می­باشد، ترجیح داده می­شود. به هرحال، با توسعه محصولات نفتی ارزان و تغییر به سمت رنگ­های بر پایه آب، استفاده از روغن گلرنگ در صنعت رنگرزی به تدریج کاهش یافته است. در هندوستان، همچنین از روغن گلرنگ برای روشنایی و ساخت صابون و ظروف چرمی ضد آب استفاده می­شود (ویس،1971). همچنین، در تهیه روغن محافظ چرم و چسب شیشه نیز به کار می­رود. علاوه بر دانه، گلرنگ از دیرباز برای گلچه­های رنگی درخشانش شناخته و کشت داده می­شد، و از آن رنگ زرد و نارنجی برای غذا و پارچه استخراج می کردند. با ظهور رنگ­های ارزان قیمت مصنوعی مانند آنیلین، استفاده از گل­های گلرنگ به عنوان رنگ خوراکی به تدریج کاهش یافت تا در قرن بیستم به صفر رسید. به هرحال، اخیرا در کشورهای اروپایی علاقه به گل­های گلرنگ به عنوان یک منبع تولید رنگ برای استفاده در غذا، دوباره اهمیت ویژه خود را به دلیل منع استفاده از رنگ­های مصنوعی بدست آورده است. همچنین گزارش شده است که گل­های گلرنگ دارای خاصیت درمانی برای درمان بیماری­های مزمن مانند فشارخون بالا، بیماری­های قلبی عروقی، آرتروز و ناباروری در مردان و زنان است. اطلاعات جزیی درباره کاربرد­های درمانی گل­های گلرنگ در پژوهشی که توسط لی و ماندل (1996) شرح داده شده است. در چین تقریبا 1800 تا 2600 میلیون تن گل سالانه برای استخراج رنگ و مصارف دارویی تولید می­شود (ژاامو و لیجی،2001). گزارش شده است گل­های رقم بدون خار NARI-6 و هیبرید بدون خار NARI-NH-1 غنی از پروتئین (10.4% و 12.86%)، قند (7.36% و 11.81%)، کلسیم (558 و 708میلی گرم در صدگرم)، آهن (55.1 و 42.5 میلی گرم در صدگرم)، منیزیم ( 207 و 142میلی گرم در صدگرم) و پتاسیم (3992 و 3264میلی گرم در صدگرم) هستند. همه اسیدهای آمینه ضروری به جز تریپتوفان در گل های گلرنگ وجود دارند (سینگ،2005). از مصارف دیگر گل های گلرنگ در کشورهای چین و هند، تهیه چای می­باشد (لی و یوانژو،1953 و سینگ،2005). با تولید تجاری گل­های گلرنگ به عنوان چای گیاهی سالم و استخراج رنگ از آنها و سایر کاربردهای دارویی آن 

توليدكنندگان نه تنها از دانه سود می­برند بلکه گل نیز منبع درآمد خوبی برای آنها به شمار می­رود (ساوانت و همکاران،2000). بنابراین، تجاری سازی گل های گلرنگ، این گیاه را نسبت به سایر گیاهان زمستانه محبوب­تر کرده است. از خوراک­های حاوی روغن گلرنگ عمدتا به عنوان غذای دام استفاده می­شود. برگهای گلرنگ غنی از کاروتن، ریبوفلاوین و ویتامین C هستند، از این رو، بوته­های جوان به عنوان سبزیجات برگی در مناطق پرورش گلرنگ در هند استفاده می­شود. کاربرد مهم دیگر بذر گلرنگ، ایجاد تغییرات ژنتیکی برای تولید پروتئین­های با ارزش به عنوان آنزیم­های صنعتی و دارویی می­باشد.

References

Anonymous. 2004–2005. Annual Progress Report. Safflower. Directorate of Oilseeds Research, Rajendranagar, Hyderabad-500 030, India, 181 pp.

 Anonymous. 2002. Safflower Research in India. Directorate of Oilseeds Research, Hyderabad, 96 pp.

Cervantes-Martinez, J. E. 2001. Safflower production and research in Mexico: status and prospects. InProceedings of the 5th International Safflower Conference, Williston, ND, and Sidney, MT, July 23–27., p. 282.

 Esendal, E. 2001. Global adaptability and future potential of safflower. In Proceedings of the 5th International Safflower Conference, Williston, ND, and Sidney, MT, July 23–27, 2001. pp. xi–xii.

 Li, D. and Yuanzhou, H. 1993. The development and exploitation of safflower tea. In Proceedings of the 3rd

International Safflower Conference, Beijing, June 14–18, 1993. pp. 837–843.

 Smith, J. R. 1996. Safflower. AOCS Press, Champaign, IL, p. 624.

Singh, V., Deshpande, M.B. and Nimbkar. N. 2005. Polyembryony in safflower and its role in crop improvement. In Proceedings of the 6th International Safflower Conference, Instanbul, Turkey, June 6–10, 2005. pp. 14–20.

 Sawant, A. R., Saxena, M. K., Deshpande, S. L. and Bharaj, G. S. 2000. Cultivation of spineless safflower is profitable. In Extended Summaries. National Seminar on “Oilseeds and Oils Research and Development Needs in the Millennium,” Hyderabad, India, February 2–4, 2000. ISOR, Directorate of Oilseeds Research, pp. 39–40.

Weiss, E. A. 1971. Castor, Sesame and Safflower. Leonard Hill Books, London, pp. 529–744.

Zhaomu, W. and Lijie, D. 2001. Current situation and prospects of safflower products development in China. In Proceedings of the 5th International Safflower Conference, Williston, ND, and Sidney, MT, July 23–27, 2001. pp. 315–319.

 

نظر خود را اضافه کنید.

0
شرایط و قوانین.
  • هیچ نظری یافت نشد